– Porady w pigułce

Pokolenie smartfonów, czyli wpływ korzystania z nowoczesnych technologii na rozwój dziecka

Współczesne pokolenie dzieci i młodzieży to osoby urodzone w rewolucji cyfrowej. Nie znają i nie wyobrażają sobie świata bez tabletów, smartfonów i szybkiego łącza internetowego. Znacznie sprawniej posługują się nowymi technologiami niż opasłymi tomami encyklopedii czy drukowanymi słownikami. Nikogo nie dziwi już widok dwulatka grającego w wózku na smartfonie czy tablecie. Takie przemiany społeczne (postęp technologiczny, cyfryzacja życia) nie pozostają bez wpływu na rozwój i funkcjonowanie dzieci i młodzieży.

Nowe technologie są obecnie wykorzystywane niemal w każdej dziedzinie życia i posługiwanie się nimi przynosi wiele pozytywnych jak i negatywnych skutków.

Dzięki nim uzyskujemy zwiększone możliwości komunikowania się i docierania do wielu osób, szeroki dostęp do informacji i materiałów edukacyjnych, możliwość nauki oraz zwiększania własnych umiejętności i kompetencji. Możemy również korzystać z nowych form rozrywki oraz uczestniczyć wirtualnie w wielu interesujących wydarzeniach na świecie. Badania pokazują jednak, że intensywne i regularne korzystanie z nowych technologii odciska trwałe piętno na funkcjonowaniu młodych ludzi, wpływają na rozwój ich mózgu, a także zdrowie somatyczne i psychiczne.

Dzieci w wieku przedszkolnym mają coraz większy dostęp do nowych technologii i coraz lepsze umiejętności zarówno motoryczne jak i poznawcze, aby aktywnie korzystać z różnych gier i aplikacji. Badania wskazują, że statystycznie większość dzieci w tym wieku korzysta ze stałą częstotliwością z różnych mediów i urządzeń mobilnych (około 92%), a ich rodzice pobierają specjalne aplikacje do używania przez dzieci (Grzegorzewska i Cierpiałkowska za: McCloskey, i in., 2018). Średni czas spędzany przez dzieci przedszkolne przed ekranem (smartfon, tablet, telewizor i inne) waha się od dwóch do pięciu godzin (Grzegorzewska i Cierpiałkowska za: Paudel, Jancey, Subedi i Leavy, 2017).

Badania nad korzystaniem przez dzieci w wieku przedszkolnym z różnych form “ekranowych” dotyczą zarówno pozytywnych jak i negatywnych jego aspektów. Wpływ pozytywny obejmował wzrost umiejętności czytania i pisania, rozwój zdolności matematycznych, poprawę umiejętności rozwiązywania problemów i poczucie samoskuteczności. Wśród czynników wyjaśniających zaobserwowane efekty znalazły się między innymi: cechy aplikacji i gier oraz rola rodziców – nadzór i wspólne uczestnictwo (Grzegorzewska i Cierpiałkowska za: Herodotou, 2018). Regularne i częste korzystanie z telefonów, tabletów i komputerów może mieć jednak negatywny wpływ na rozwój dzieci w tym wieku. Badania wskazują, że zbyt wczesna i zbyt intensywna ekspozycja ekranowa wpływa na wzrost wskaźnika masy ciała, otyłość, problemy ze snem, trudności w rozwoju mowy, zmniejszenie zdolności poznawczych i umiejętności wykonawczych, w tym uwagi, odraczanie gratyfikacji, samoregulacji emocjonalnej i umiejętności rozwiązywania problemów (Grzegorzewska i Cierpiałkowska za: Wolf, Wolf, Weiss i Nino, 2018).

W rozwoju człowieka istnieją szczególne okresy, w których zmiany organizmu zależą od pewnych form stymulacji, a podatność na nią ewoluuje w toku rozwoju. Niektóre formy stymulacji sensorycznej w pewnym jego okresie oddziałują na jednostkę silnej niż w innym. Dzieciństwo i adolescencja należą do okresu rozwojowego, w którym jednostka charakteryzuje się silną podatnością na tego rodzaju stymulację ze względu na niedojrzałość układu nerwowego. Stymulacja sensoryczna podczas korzystania z gier wideo i internetu oddziałuje w sposób specyficzny poprzez aktywizację struktur mózgowych odpowiedzialnych za pamięć, nagrodę i motywację oraz kontrolę poznawczą i może prowadzić do zmian w strukturze i aktywności mózgu. Dotychczasowe badania sugerują że w procesy związane z nadużywaniem internetu i gier wideo zaangażowane są specyficzne struktury mózgowe do których należą przede wszystkim ośrodki nagrody kontroli poznawczej, pamięci i motywacji.

Na płaszczyźnie molekularnej, neuroprzekaźnikowej i behawioralnej uzależnienie od gier i internetu wykazuje wiele cech wspólnych z uzależnieniem od środków psychoaktywnych (Grzegorzewska i Cierpiałkowska, 2018).

Negatywne skutki zdrowotne budzą wśród dorosłych szczególny niepokój. Powszechne korzystanie przez dzieci i młodzieży ze smartfonów współwystępuje z jedną z najczęstszych dermatoz, tj. alergicznym kontaktowym zapaleniem skóry (allergic contact dermaitis, ACD). Badania wykazują że w latach 2010-2012 zdiagnozowano 37 przypadków ACD wywołanego ekspozycją na nikiel i chrom, które uwalniają się na powierzchni smartfonów. Statystyki dotyczą zarówno populacji dorosłych jak i dzieci, korzystających ze smartfonów. Do objawów ACD należą: grudkowo-pęcherzykowa wysypka na twarzy, szyi, dłoniach, nadgarstkach, uszach, udach oraz uczucie świądu i pieczenia w zmienionych obszarach skóry. Objawy zazwyczaj ustępują mniej więcej po 10 dniach od zaprzestania korzystania smartfonów (Grzegorzewska i Cierpiałkowska za: Richardson, Hamann, Hamann i Thyssen, 2014).

Ponadto nadmierne korzystanie z urządzeń mobilnych wpływa również na układ mięśniowo-szkieletowy dzieci. Bywa, że do pediatry trafiają rodzice z maluchami, które nie mają odpowiednio do wieku rozwiniętych mięśni dłoni, ponieważ czynnościami, które dominowały w ich zabawach, było użytkowanie tabletu, smartfonu, a nie rysowanie i kolorowanie kredkami.

Spędzając czas przed ekranem dziecko zostaje pozbawione możliwości kontaktu z drugim człowiekiem. Jego słownictwo nie wzbogaca się, a mowa i wymowa nie mają okazji do rozwijania się w naturalnych sytuacjach komunikacyjnych.

Rozwój ludzkiego mózgu wymaga równowagi między bodźcami środowiskowymi, a tymi, które biorą się z kontaktów z ludźmi. Pozbawiony tego mózg nie działa właściwie, nie mogąc tworzyć odpowiednich połączeń neuronowych. Bodźce płynące z ekranów urządzeń takich jak komputer, telewizor, smartfon powodują zahamowanie naturalnego rozwoju komórek lewej półkuli mózgu (odpowiedzialnej m.in. za tworzenie i odbieranie mowy). Język nie rozwija się lub czyni to z wielkim opóźnieniem.

Powołując się na doświadczenia z innych krajów, m.in. w Francji czy Wielkiej Brytanii – eksperci wskazują, że zakaz używania przez uczniów telefonów komórkowych w szkołach przynosi pozytywne efekty zarówno pod względem wyników w nauce, jak i poprawy interakcję z rówieśnikami (Paszkowska-Rogacz, 2018).

Z jednej strony podkreślają, że korzystanie z technologii (pod bacznym okiem rodzica czy opiekuna) pozytywnie wpływa na rozwój dziecka (przyspiesza go), z drugiej zaś prowadzi do zaburzenia rozwoju poprzez nadmiar bodźców i osłabienie zdolności empatii. Bezdyskusyjny pozostaje jednak wpływ długotrwałego siedzenia przed ekranem na rozwój fizyczny, w tym w szczególności na zmiany w szyjnym odcinku kręgosłupa, przeciążenie nadgarstków nadmiernym korzystaniem z tabletu czy laptopa, a także na rosnącą nadwagę u coraz młodszych dzieci, które zamiast biegać po podwórku „wędrują” w wirtualnej przestrzeni.

Poniżej przedstawiono profilaktykę uzależnienia od urządzeń ekranowych, czyli zasady korzystania przez dzieci z urządzeń technologicznych (Grzegorzewska i Cierpiałkowska za: Young, 2015):

ü od urodzenia do 3 roku życia – nigdy/nigdzie – żadnej technologii, całkowity brak dostępu dziecka do smartfonów komputerów i telewizji. Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne (American Psychiatric Association, APA) twierdzi, że dziecko w tym okresie życia nie powinno w ogóle korzystać z tak zwanych urządzeń ekranowych, gdyż jakikolwiek kontakt z nimi zakłóca u niego rozwój komunikacji społecznej oraz kształtowania prawidłowych więzi emocjonalnych z rodzicami i innymi członkami rodziny. Dziecko całkowicie pozbawione dostępu do tych urządzeń może rozwijać się prawidłowo pod względem motorycznym, fizycznym i społecznym.

ü 3-6 rok życia – korzystanie pod ścisłym nadzorem/jedna godzina dziennie – na tym etapie życia rodzice mogą ostrożnie wprowadzać dziecko w świat technologii. Jest to okres krytyczny dla uczenia się przez nie zachowań prospołecznych oraz kompetencji społecznych. Rodzice zbyt często udostępniają dziecku tablet smartfon jako “baby sitter” (opiekunka) lub w nagrodę za zachowanie. Nadmierna ekspozycja dziecka na nowe media może skutkować jego agresywnymi impulsywnymi i zachowaniami.

ü 6-9 rok życia – korzystanie pod ścisłym nadzorem/ do 2 godzin dziennie – dziecko wymaga równowagi między aktywnością fizyczną i kontaktem z nowymi mediami. Nadmierne korzystanie z technologii komunikacyjnych może prowadzić do otyłości. Rodzice nadal powinni ściśle monitorować czas korzystania i treści, z którymi stykają się dzieci za pośrednictwem nowych technologii. Dotyczy to również wyboru odpowiednich gier dostosowanych do wieku dziecka (system PEGI – europejski system oceniania gier pod kątem min. wieku, od którego gra jest dopuszczalna oraz jej zawartości – przemoc, wulgaryzmy, materiały erotyczne). Dziecko nie powinno mieć dostępu do urządzeń ekranowych we własnym pokoju.

ü 9-12 rok życia – integracja – na tym etapie rozwoju dziecko intensywnie rozwija się poznawczo. Powinno mieć świadomość, że nie wszystkie media są edukacyjne. Rolą rodziców jest uczyć dzieci krytycznego i bezpiecznego korzystania z zawartości internetu, dobór właściwych gier wideo, reagowania w sytuacjach problemowych spowodowanych aktywnością dziecka w świecie wirtualnym.

ü 12-18 rok życia – niezależność – na tym etapie rozwoju nastolatek potrzebuje niezależności. Zmieniają się domowe zasady w zakresie samodzielności dziecka. Adolescenci oczekują uszanowania ich prywatności i niezależności w korzystaniu z nowych mediów. Rodzice nie powinni jednak całkowicie pozostawiać swoich nastoletnich dzieci bez nadzoru nad ich aktywnością wirtualną.

 

Warto zaznaczyć, że korzystanie z urządzeń mobilnych nie powinno być narzędziem motywowania do np. jedzenia czy treningu czystości.

Nowe technologie i urządzenia mobilne stanowią element naszego życia. W korzystaniu z nich, jak w każdej sferze funkcjonowania, potrzebna jest równowaga. W przypadku małych dzieci warto zacząć ją kształtować już od pierwszych chwil. Rodzice powinni sami określić własny stosunek do nowych technologii i dopiero w oparciu o niego wprowadzać swoje dzieci w świat mediów. Tylko wtedy będzie to spójne z przyjętymi wartościami i całym systemem rodzinnym. Istotne jest zorganizowanie dzieciom od czasu do czasu takiej przestrzeni, która jest zupełnie wolna od nowych gadżetów i dostępu do sieci. Ważne jest również korzystanie z nowych technologii wspólnie z dzieckiem (w zależności od jego wieku), towarzyszenie mu w tym, aby uczyć je bycia krytycznym i świadomym odbiorcą treści (Uhis, 2015).

 

 

Opracowała mgr Karolina Przystalska

 

Bibliografia:

· Grzegorzewska I., Cierpiałkowska L., Borkowska A., Psychologia kliniczna dzieci i młodzieży, Wydawnictwo PWN, Warszawa 2020

· Small, G., Vorgan G., iMózg. Jak przetrwać technologiczną przemianę współczesnej umysłowości, Poznań 2011.

· Schaffer, H.R., Psychologia dziecka, Wydawnictwo PWN, Warszawa 2018.

· Wysokie Obcasy, Psychologia dla Rodziców, „Tablet to nie smoczek”.

· Uhis Y.T., Media Moms and Dads. A Fact – Not – Fear Approach to Parenting in the Digital Age, 2015, Bibliomotion

· Strona internetowa: https://naukawpolsce.pap.pl/aktualnosci/news%2C28018%2Cpsycholog-smartfon-w-szkole-ma-negatywny-wplyw-na-zdolnosci-poznawcze

Słowa, które dają moc!

Wierzę w Ciebie, uda Ci się, kocham Cię – bardzo proste słowa, prawda? Proste, a jednak często zapomniane lub nie wypowiedziane. A dają one dziecku motywację, chęć do działa. Te słowa dają moc!

Chwalenie i zachęcanie do podejmowania czynności pomaga dziecku w kształtowaniu i rozwijaniu samooceny, dodaje wiary we własne możliwości, pomaga lepiej radzić sobie z trudnościami. A przede wszystkim daje poczucie bezpieczeństwa.

 

Wszyscy lubimy być doceniani, kochani, wysłuchani, zauważeni. Podobnie mają dzieci – bardzo potrzebują uwagi swoich rodziców i domagają się jej różnymi sposobami.

 

Dziecko często nagradzane i chwalone stara się być jeszcze lepsze!

 

Aby chwalenie było skuteczne:

1. Pochwały powinny być skierowane na konkretne zachowania, nie stosuj pochwał ogólnych.

2. Nagradzaj dziecko za dobre zachowanie.

3. Chwal każdy mały kroczek dziecka ku pożądanemu zachowaniu.

4. Próbuj “wyłapać” dobre zachowanie u dziecka i chwal je.

5. Pochwal dziecko kiedy zaprzestało negatywnego zachowania.

Chwaląc, pamiętaj:

1. Opisz, co widzisz – np. „Widzę misie poukładane na półce i klocki w pudełkach”.

2. Opisz, co czujesz – np. „Przyjemnie jest wejść do Twojego pokoju i zobaczyć porządek”.

3. Podsumuj zachowanie dziecka – np. „Cieszę się, że potrafisz sam uporządkować swoje zabawki”.

Pułapki i szanse dobrej pochwały:

1. Gdy oceniamy zachowanie lub twórczość dziecka mówiąc „ładnie, ślicznie, pięknie” dziecko nie wie co tak naprawdę nam się podoba. Ważne, żeby nasza pochwała była opisowa i szczegółowa, a nie ogólna. Dzięki temu dziecko zobaczy, że jesteśmy naprawdę nim zainteresowani.

2. Unikaj takiej pochwały, w której ukryte jest przypomnienie wcześniejszego niepowodzenia dziecka – np. „No widzisz – jak chcesz, to potrafisz”.

3. Pochwałę rujnuje wyraz „ale” – np. „Cieszę się, że posprzątałeś swój pokój, ale szkoda, że ubrania nadal leżą na krześle”.

4. Lepiej unikać komunikatów „Jestem z ciebie taka dumna”, powiedzmy raczej: „Możesz być z siebie dumny” – dziecko wtedy nabiera pewności siebie.

 

Faber A., Mazlish E. „Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały jak słuchać żeby dzieci do nas mówiły”.

Gordon T. „Wychowanie bez porażek”.

dzieciecapsychologia.pl przedszkole1slawno.edupage.org

 

Opracowała: psycholog – Martyna Jarosz

Joga dla dzieci- propozycje ćwiczeń.

Korzyści płynące z ćwiczeń fizycznych są nieprzebrane np. wzmacniają serce poprawiają krążenie i intensyfikują dopływ bogatej w tlen i substancje odżywcze krwi do wszystkich części ciała. Ćwiczenia wzmacniają także nasz kościec, mięśnie i więzadła utrzymując je w dobrej kondycji fizycznej. Podnoszą też poziom energii i podnoszą poziom endorfin czyli hormonów szczęścia co zapewnia poprawę nastroju.

Do poprawy kondycji dobre są wszelkie ćwiczenia, ale niektóre są szczególnie odpowiednie dla mięśni, dlatego proponuję wprowadzenie Hata jogi na zajęciach gimnastyki ogólnorozwojowej w przedszkolu .

Hata joga czyli joga fizyczna to ćwiczenia specjalnych pozycji zwanych asanami, które mają oddziaływać na wszystkie części ciała. Istnieją całe grupy różnych pozycji: skłony w przód, w tył, pozycje stojące, siedzące, skręty i skłony w bok, pozycje ćwiczące równowagę i odwrócone, każde z tych ćwiczeń powoduje odmienne efekty fizyczne i emocjonalne, niektóre uspokajają inne zaś energetyzują i poprawiają nastrój. Ćwiczenia mogą sprawiać dzieciom dużo frajdy, uczą poznawać swoje ciało i radować się nim. Pozytywne skutki uprawiania jogi są niezliczone lecz naczelną zasadą jest pielęgnowanie silnego, zdrowego ciał, spokojnego, zdrowego umysłu i poczucia wewnętrznego spokoju.

Joga uczy nas też świadomego oddechu, oddychanie jest obok jedzenia jedna z dwóch najważniejszych czynności codziennych, które dostarczają ciału niezbędnej do życia energii. Nauczenie się jak być świadomym oddechu i poprawienie sposobu w jaki oddychamy może wspaniale poprawić samopoczucie fizyczne i psychiczne.

Skupimy się dlatego na oddechu przeponą czyli inaczej oddechu brzusznym. Często oddychamy płytko co nie pozwala na pełen ruch przepony. Wdechy i wydechy przez nos powinny być tak głębokie, aby przepona mogła się kurczyć i rozluźniać masując wszystkie narządy wewnętrzne. Właściwy sposób oddychania poprawia funkcjonowanie układu oddechowego oraz sylwetkę i ogólny nastrój co jest pożądane podczas zajęć z dziećmi. Ćwiczenia te mogą być prowadzone w pozycjach stojących, siedzących wyprostowanych gdzie klatka piersiowa otwiera się, barki opadają. Przykładowe ćwiczenia np. w leżeniu oddychanie brzuszne z dłońmi na brzuchu( obserwujemy jak podczas wdechu palce oddalają się od siebie, a łącza się podczas wydechu),powolne i głębokie oddychanie przez nos z jednoczesnym wyciąganiem ramion w górę.

Wykonując poszczególne pozycje będziemy starali się je łączyć z oddechem przez nos.

Zasad ogólna jest taka że wdech robi się podczas rozciągania w górę lub w tył, zaś wydech podczas skłonu w przód i dół.

Na każdych zajęciach będę starła się wprowadzić kilka pozycji poprzedzając je ćwiczeniami oddechowymi, a kończąc 5 minutowym relaksem. Dzieciom na pewno podobać się będą pozycje klasyczne czyli pozycje zwierzęce w których naśladuje się sposób poruszania i zachowania zwierząt np.

-pozycja kota

-pozycja psa

-pozycja węża

-pozycja myszki- pozycje te możemy wykonywać kolejno po sobie w sposób płynny, ćwiczenia te pobudzą mięsnie pleców, wzmocnią ramiona, dłonie, nadgarstki.

W niektórych pozycjach np. lwa pozwalamy dzieciom wydawać odgłosy jak ryczenie lwa.

-pozycja kobry, która uelastycznia kręgosłup

-pozycja orła, która polega na staniu w równowadze

-pozycje ryby, która polega na wygięciu kręgosłupa i pogłębieniu oddechu

-pozycja żaby, która wzmacnia i otwiera klatkę piersiową uelastycznia nogi, stopy, świetnie podnosi poziom energii.

-pozycja krokodyla, która wzmacnia kręgosłup dodaje energii

-pozycja motyla, która rozciąga biodra

-pozycja gołębia, która rozciąga mięśnie pośladków

– pozycja żółwia w tej pozycji rozciąganiu ulega kręgosłup i nogi

-pozycja ważki, która wycisza i uspokaja emocje

Jeśli dzieci opanują już poszczególne pozycje i nie będą one im sprawiały trudności to możemy je zacząć łączyć w płynne sekwencje. Mam nadzieję, że moja propozycja przypadnie dzieciom do gustu.

Małgorzata Hajder

Kiedy udać się do logopedy?

Prawidłowy rozwój mowy dziecka ma duże znaczenie dla jego rozwoju intelektualnego i społecznego. Dlatego istotne jest, aby z zaburzeniami mowy trafić do logopedy odpowiednio wcześnie. Przyczyny wad wymowy u dzieci mogą być różne. Do najczęściej występujących zaliczyć można nieprawidłową budowę anatomiczną, skrócone wędzidełko podjęzykowe, małą sprawność ruchową narządów mowy, a w szczególności języka i warg. Wady wymowy są spowodowane równie często nieprawidłowym oddychaniem, długotrwałym ssaniem smoczka, wadami zgryzu, zaburzeniami lub osłabieniem słuchu. W każdym z tych wypadków konieczna jest szybka terapia u logopedy, w przeciwnym razie wada będzie się pogłębiać.

Niepokojące objawy

Do logopedy powinniśmy udać się zawsze, kiedy mamy wątpliwości, czy wymowa naszego dziecka jest prawidłowa. W przypadku dzieci do drugiego roku życia naszą uwagę powinna zwrócić sytuacja, w której niemowlę nie gaworzy, nie powtarza sylab, a także gdy dziecko roczne nie przejawia zainteresowania mową. Ponadto niepokojącym sygnałem jest nienawiązywanie kontaktu wzrokowego z osobą mówiącą do malucha. Zaniepokoić powinno nas również, jeśli dziecko podczas artykulacji wsuwa język między zęby, a także gdy nawykowo mówi przez nos.

Prawidłowa wymowa a nauka

Oprócz wpływu na kontakty społeczne naszej pociechy i pewność siebie, zaburzenia mowy u dziecka w wieku szkolnym przekładają się na błędy w pisowni. Objawia się to przede wszystkim podczas pisania ze słuchu. Wówczas ćwiczenie słuchu jest jedną z istotniejszych elementów terapii. Współczesny logopeda uczy nie tylko prawidłowej wymowy, ale również komunikacji. Pracuje z pacjentem nad poprawnością fonetyczną i gramatyczną, logicznym budowaniem wypowiedzi i ogólną sprawnością komunikacji. Warto pamiętać, że im wcześniej rozpoczniemy terapię, tym lepsze będą jej efekty.

Ćwiczenia na aparat mowy

  1. Ćwiczenia warg i policzków

 

  • Niesforny balonik – nadymanie jednego policzka i przesuwanie powietrza z jednej strony jamy ustnej do drugiej – wargi złączone.

  • Zajączek – wciąganie policzków do jamy ustnej, policzki ściśle przylegają do łuków zębowych, wargi tworzą „zajęczy pyszczek”.

  • Całuski – wargi ściągnięte, wywinięte do przodu – jak przy cmoknięciu.

  • Mam wąsy – utrzymanie słomki między nosem a górną wargą.

  • Nic nie powiem – mocne zaciśniecie rozciągniętych warg.

  • Pajac – wesoła mina: wargi złączone, kąciki uniesione do góry, smutna mina: wargi złączone, kąciki opuszczone w dół.

  • Minki – naśladowanie min: wesołej – płaskie wargi, rozciągnięte od ucha do ucha, uśmiech szeroki, smutnej – podkówka z warg, obrażonej – wargi nadęte, zdenerwowanej – wargi wąskie.. 

  • Rybka – wysuwanie warg do przodu i rozszerzanie na końcu jak u ryb. 

  • Zły pies – naśladowanie złego psa, unoszenie górnej wargi, wyszczerzanie zębów. 

  • Echo – dobitne wymawianie samogłosek a, o, e, i, u, y. 

  • Masaż warg – nagryzanie zębami wargi dolnej, potem górnej. 

  • Motorek – parskanie wargami, naśladowanie odgłosu motoru, traktora

  •  

      2.Ćwiczenia języka

 

  • Dotykanie palcem lub zimną łyżeczką podniebienia tuż za górnymi zębami, nazywając je zaczarowanym miejscem, parkingiem itp.. w którym język (krasnoludek, samochód) powinien przebywać, gdy mamy zamkniętą buzię.

  • Przytrzymywanie czubkiem języka przy podniebieniu kawałków kukurydzianych chrupek.

  • Zlizywanie nutelli, miodu, dżemu itp. z podniebienia przy szeroko otwartych ustach.

  • Konik jedzie na przejażdżkę – naśladowanie konika stukając czubkiem języka o podniebienie, wydając przy tym charakterystyczny odgłos kląskania.

  • Winda – otwórz szeroko buzię, poruszaj językiem tak, jakby był windą – raz do góry, raz do dołu.

  • Karuzela – dzieci bardzo lubią kręcić się w koło, twój język także. Włóż język między wargi a dziąsła i zakręć nim raz w prawą, raz w lewą stronę.

  • Chomik – wypycha policzki jedzeniem, a ty pokaż jak można wypchnąć policzki językiem, raz z prawej raz z lewej strony.

  • Zawody –  kto dłużej utrzyma nieruchomo język za górnymi zębami przy szeroko otwartej buzi ?

  • Malarz – maluje sufit dużym pędzlem. Pomaluj pędzlem (językiem) swoje podniebienie, zaczynając od zębów w stronę gardła.

  • Młotek – wbijamy gwoździe w ścianę. Spróbuj zamienić język w młotek i uderzaj o dziąsła tuż za górnymi zębami, naśladując wbijanie gwoździa. Usta szeroko otwarte!

  • Żyrafa – ma długą szyję, wyciąga mocno szyję do góry. Otwórz szeroko usta i spróbuj wyciągnąć język do góry, w kierunku nosa,  najdalej jak potrafisz.

  • Słoń – ma długą trąbę i potrafi nią wszędzie dosięgnąć. Ciekawe czy potrafisz dosięgnąć językiem do ostatniego zęba na górze i na dole, z prawej i lewej strony.( Usta otwarte, żuchwa nieruchoma)

 

      3. Ćwiczenia żuchwy (szczęki dolnej)

 

  • Zamykanie i otwieranie domku – szerokie otwieranie ust, jak przy wymawianiu głoski a, zęby są widoczne dzięki rozchylonym wargom.

  • Grzebień – wysuwnie żuchwy, zakładanie i poruszanie dolnymi zębami po górnej wardze. Cofanie żuchwy, zakładanie i poruszanie górnymi zębami po dolnej wardze i brodzie.

  • Krowa – naśladowanie przeżuwania.

  • Guma do żucia – żucie gumy lub naśladowanie.

  • Opuszczanie żuchwy – powoli i spokojnie opuszczaj żuchwę, starając się jak najszerzej otworzyć buzię. Po serii powolnych ruchów, przyspiesz je.

  •  Ziewanie – świetne ćwiczenie na rozluźnienie stawu. Ziewnij kilkukrotnie.

  • Robienie kółek żuchwą – raz w prawo, raz w lewo. 

  •  „Zamiatanie” żuchwą – przy otwartej buzi przesuwaj dolną szczękę rytmicznie na boki, najpierw powoli, a potem coraz szybciej.

  • Małpa– ruszaj żuchwą we wszystkich kierunkach, podobnie jak wykonują to małpy. To doskonałe ćwiczenie rozluźniające.

 

      4.Ćwiczenia podniebienia miękkiego 

 

  •  Zmęczony piesek – język wysunięty z szeroko otwartych ust, wdychanie i wydychanie powietrza ustami. 

  •  Chory krasnoludek – kasłanie z językiem wysuniętym z ust. 

  •  Balonik – nabieranie powietrza ustami, zatrzymanie w policzkach, następnie wypuszczanie nosem. 

  •  Biedronka, parasol, sukienka itp. – przysysanie kolorowych kółeczek poprzez wciąganie powietrza przez rurkę i przenoszenie na obrazek biedronki… 

  • Śpioch – chrapanie na wdechu i wydechu.

  • Rozmowa  kukułki i kurki – wymawianie sylab:ku – ko, ku -ko,uku – oko, uku – oko,kuku – koko, kuku – koko.

         5.Ćwiczenia oddechowe

  Wąchanie kwiatów” –  powoli wciąganie powietrza noskami , czynność powtarzamy kilkakrotnie ( można też wąchać perfumy lub inne zapachy).

   Dmuchawce – latawce” –  wciąganie powietrze nosem i dmuchanie jak najdłużej na dmuchawiec lub latawce.

    Chłodzenie zupy” – ręce złożone na kształt głębokiego talerza,  wciąganie powietrza noskami, a wydmuchiwanie buzią jak najdłużej

• „Chuchanie na zamarznięta szybę” –  wciąganie powietrza nosem a następnie chuchanie jak najdłużej tak, aby zaparowała.

  Chuchanie na zamarznięte ręce” – tak, aby poczuć na nich ciepło.

• „Mecz ping – ponga” –  siedzenie po przeciwnych stronach stolika i dmuchanie na piłeczkę tak aby nie spadła ze stolika

Wydłużanie fazy wydechowej poprzez wypowiadanie spółgłosek

  • Dmuchanie na plastikowe mini zabawki na kółkach,  z taką siłą, aby mogły się przemieszczać

  • Trzymanie w dłoni małego kłębka wełny lub piórka. Po głębokim wdechu nosem zdmuchiwanie ich.

  • Dmuchanie na świecę w taki sposób, aby płomień wyginał się, ale nie zgasł.

  • Puszczanie baniek mydlanych. Zachęcanie do wykonania jak największej bańki mydlanej.

  • Dmuchanie przez rurkę  na lekkie przedmioty.

  • Gotowanie wody” – dmuchanie przez rurkę zanurzoną w wodzie tak, aby tworzyły się pęcherzyki powietrza na jej powierzchni. 

  • Wydmuchiwanie kółek na lustrze.

Opracowała: Katarzyna Sikora

 

Nauka przez zabawę, czyli jak gry planszowe mogą wspomóc rozwój dziecka

 

Dzieci uczą się swobodnie poprzez zabawę, która pozostaje ich główną aktywnością. Wówczas nie odczuwają przymusu nauki, a rozwijają się zarówno poznawczo, jak i społecznie, emocjonalnie i często fizycznie.

Cieszące się dziś największym powodzeniem zabawki to te, które nie tylko bawią, ale i stymulują rozwój, wzbogacają wiedzę, budują różnorodne kompetencje i umiejętności. Do takich zabaw i rozrywek z czystym sumieniem zaliczyć można gry planszowe.

Dlaczego warto sięgać po gry planszowe?

 

• Wspomaganie koncentracji uwagi.

Gry wymagają od uczestników skupienia, a w ten sposób, poprzez zabawę, dzieci wypracowują w sobie cierpliwość i uważność. Skupiają myśli na określonym zadaniu, a im więcej takich działań wykonują, tym częściej udaje im się nie rozpraszać.

 

• Ćwiczenie pamięci i spostrzegawczości.

Dzieci uczą się zapamiętywać ułożenie wybranych elementów, kojarzyć fakty, dostrzegać cechy wspólne i charakterystyczne szczegóły dzięki różnym puzzlom, układankom.

 

• Pobudzanie wyobraźni. Gry planszowe wprowadzają w świat fantazji. Współczesne gry zawierają wiele bajkowych elementów, kolorowych postaci. Dzięki takim planszówkom maluchy nie tylko doskonale się bawią, ale puszczają wodze fantazji, stają się bardziej kreatywne i pomysłowe.

 

• Wytrwałość w dążeniu do samodzielnego rozwiązania problemu. W większości gier nie ma jednej drogi prowadzącej do wygranej. Podczas gry dzieci samodzielnie budują swój plan gry, podejmują decyzje związane z ruchami swoich pionków czy znajdują sposoby na rozwiązanie pojawiających się problemów.

• Rozwijanie logicznego myślenia. Aby móc rozwiązać konkretne zadania, trzeba je zrozumieć, zauważyć związki przyczynowo-skutkowe i podjąć odpowiednią decyzję. Dzieci najlepiej uczą się przez obserwację, a także doświadczenie, dlatego wszelkiego typu gry strategiczne, łamigłówki i rebusy pobudzają rozwój i wspomagają w nauce.

• Przyjmowanie odpowiedniej postawy wobec porażki i zwycięstwa oraz odporność na stres. Dzieci grając w gry planszowe oswajają się ze stresem towarzyszącym rywalizacji oraz poznawaniu nowych gier. Doświadczają w bezpiecznych warunkach zarówno sukcesu, jak i porażki, dzięki temu oswajają się z towarzyszącymi im emocjami.

 

• Odkrywanie własnych mocnych stron. Podczas grania w różne gry dzieci odkrywają swój potencjał. Rozpoznają obszary i sfery, w których mogą osiągać sukcesy.

• Rozwijanie umiejętności społecznych, uczenie współpracy. Dzięki grom planszowym dzieci uczą się planowania, różnego typu strategii działania, organizowania zarówno czasu, jak i przestrzeni. Część planszówek wymaga od nich również współdziałania w grupie, bowiem tylko współpracując mogą osiągnąć zamierzony cel. A

tam, gdzie pojawia się rywalizacja, będą mogły się oswoić z przegraną i nauczyć, że nie zawsze można zdobyć zwycięstwo, ale to nie znaczy, że jest się gorszym. To niezwykle ważne umiejętności, które zaprocentują w ich dorosłym życiu.

Oczywiście, oprócz wielu korzyści edukacyjnych, gry planszowe przede wszystkim sprawiają ogromną przyjemność, integrują i pomagają w umocnieniu więzi rodzinnych, dlatego grajmy w nie jak najczęściej!

 

 

czasdzieci.pl

zekspertemodzieciach.pl

zycieszkoly.com.pl

 

Opracowała: psycholog – Martyna Jarosz

Drodzy rodzice!

Nie od dziś wiadomo, że zabawa jest jednym z kluczowych elementów wpływających na rozwój dziecka. Już od najmłodszych lat dzieci poprzez zabawę uczą się, poznają siebie i otaczający je świat, a także często wyrażają swoje emocje.

W swoim życiu spotkałam się z różną interpretacją słowa ,,zabawa”. W opinii niektórych ludzi zabawa jest niczym innym jak trwonieniem czasu. Uważam, że jest to nieprawdą ponieważ zabawa jest jedną ze swoistych form rozwoju i działalności dzieci, nastawioną na poznawanie otaczającego nas świata. Zabawa w życiu dziecka pełni różnorodne funkcje tj.:

  1. Funkcja diagnostyczna, która umożliwia określenie indywidualnego tempa rozwoju dziecka, a także poznanie jego możliwości.

  2. Funkcja kształcąca, która poprzez różnorodne formy przekazu pomaga dzieciom zrozumieć otaczający je świat, a także wpływa na rozwój wiedzy i zainteresowań dziecka.

  3. Funkcja kompensacyjna, która pozwala na eliminacje występujących u dziecka braków i rozładowania napięcia i negatywnych emocji.

  4. Funkcja wychowawcza, która przyczynia się do rozwoju osobowości dziecka i wpływa pozytywnie na interakcje z innymi osobami w najbliższym otoczeniu.

Istotnie ważnym działaniem podczas planowania zabawy jest oparcie ją o aktywność dziecka, liczbę uczestniczących w niej dzieci lub dorosłych (nauczycieli lub rodziców), miejsce w którym zabawa ma miejsce (np. sala przedszkolna, dom), środki dydaktyczne, które chcemy zastosować i które będą adekwatne do dziedziny z której chcemy przekazać wiedzę. Charlotte Buhler wyróżniła cztery kategorie zabawy. Pierwszą z nich są zabawy funkcjonalne, które obejmują czynności tj.: chwytanie, pełzanie, wstawanie, jazdę na rowerze. Drugą kategorią są zabawy fikcyjne czyli naśladownictwo np. odgłosów zwierząt lub zachowań innych ludzi, odwzorowywanie poszczególnych ruchów. Zabawy receptywne np. lepienie z plasteliny, budowanie z klocków, rysowanie obrazków, a także zabawy konstrukcyjne np. układanie puzzli.1

Podsumowując zabawa jest jednym z najważniejszych etapów w rozwoju młodego człowieka. Dziecko odbiera zabawę jako po prostu zabawę. Jest zupełnie nieświadome, że poprzez różnorodne oddziaływania uczy się i nabywa wiedzę o świecie. W zależności od rodzaju zabawy uczy się np. emocji, rozładowuje swoje napięcie a co najważniejsze pobudza kreatywność dziecka. Należy zatem pamiętać, że zabawa to nie tylko forma rozrywki lecz działalność pomagająca w zrozumieniu otaczającego dziecko świata. Cytując SW Jana Pawła II ,, zabawa jest nie tylko przejawem potrzeby rozrywki czy dowodem lekkomyślności, lecz nawet wtedy, gdy nie zdajecie sobie z tego sprawy, jest okazją do kształtowania charakteru i pielęgnowania cnót”. Dlatego w kwestii zarówno nauczycieli jak i rodziców jest stworzenie odpowiednich warunków i umożliwienie dziecku rozwoju poprzez różnego rodzaju zabawy.

Artykuł powstał w oparciu o:

  1. Książkę autorstwa Charlotte Buhler ,,Dziecięctwo i młodość”.

1Charlotte Buhler, Dziecięctwo i młodość, Nasza Księgarnia, Warszawa 1993r.

Opracowała: Anna Wojciechowska

Muzyka, jako możliwość terapeutycznego oddziaływania na dziecko


“,,Muzyka, inspirowany nią ruch oraz mowa rytmiczna i ekspresyjna
mieszczą w sobie porządek stanowiący o ich swoistym pięknie
i właściwościach regulatywnych w odniesieniu do motoryki, psychiki
i zachowań społecznych dzieci’’, tak w swojej książce pt. ,,Terapia dzieci
muzyką, ruchem i mową’’, J. Stadnicka, odniosła się do wartości muzyki
w oddziaływaniu na zachowanie człowieka. Dotyczy to regularności
w akcentach, tak zwanym metrum. Zwartym oraz uzależnionym od siebie
okresie istnienia dźwięków występujących jeden po drugim. ,,Jednostajnym,
kontrastująco zmiennym lub stopniowo przyspieszanym albo zwalnianym
tempie muzyki, ruchu i mowy. Jednolitej, kontrastowo zmiennej lub stopniowo nasilanej albo wyciszanej dynamice, w artykulacji legato i staccato, czyli płynnym lub oddzielanym następstwie dźwięków, sylab, ruchów. Zbudowanej na zasadzie powtórzeń, podobieństw lub kontrastów formie, w regulowanych estetyką następstwie dźwięków różnej wysokości następujących w muzyce i mowie, czyli melodii. W urozmaiceniach brzmieniowych uzyskiwanych dzięki właściwościom instrumentów muzycznych i gestów akustycznych, czyli barwie. W harmonii będącej efektem uzasadnionego estetycznie współbrzmienia dźwięków w muzyce, sylab w mowie i koordynacji ruchów poszczególnych części ciała jednego dziecka, współzależności ruchowej dzieci w parach i w grupie’’.
W powyższym wyróżnieniu poszczególnych elementów, które składają
się na wyrażenie w sposób właściwy muzyki, możemy mówić o jej
oddziaływaniu terapeutycznym, w którego skład wchodzi sposób mowy oraz swoisty ruch. Wszelkie wyżej wymienione składniki w pracy muzycznej są w stanie pobudzić reakcje dziecka. u niemalże większości osób, nie biorąc pod uwagę indywidualnego rozwoju inteligencji poprzez podkorze mózgowe, występują takie reakcje jak kołysanie się w rytm muzyki, wyklaskiwanie rytmów, czy też maszerowanie zgodne z melodią muzyczną. Ruch razem z muzyką, które oddziałują na zmysły, zachowanie, a także ład wewnętrzny dziecka, mogą jednocześnie regulować moc oraz wszelakie emocje ludzkie.
Istotnym zadaniem muzyki jest zmniejszanie i minimalizowanie złych emocji oraz strachu, a tym samym łagodzenie występującego przy tym stresu, ciężkiego i szybkiego oddechu, na skutek silnych nerwów, pocenia, czy zmniejszanie bólu, który, także może się pojawić. Muzyka wpływa bardzo pozytywnie swoim działaniem, również na dzieci, które doznały mocnych uszkodzeń kory mózgowej, dlatego, że jest ona odbierana całym mózgiem, a nie tylko jego częścią. ,,Muzyka zaczyna się tam, gdzie słowo jest bezsilne.
Muzyka jest stworzona dla niewyrażalnego’’. Oddziaływanie muzyki ma
ogromny wpływ na emocjonalność ludzi, a w tym przypadku dzieci.
Umuzykalnianie dzieci wspomaga w niwelowaniu wstydliwości, strachu, jak również różnego rodzaju boleści. Zaciekawienie dziecka, przyciąga do zajęć muzyczno-ruchowych. Może to odbywać się poprzez wykorzystanie
różnorodnych kolorowych elementów. ”


Opracowała:
Adrianna Marek

Szanowni Rodzice, jako młody i wciąż rozwijający swoją wiedzę nauczyciel z chęcią poszukuję innowacyjnych metod pracy z dzieckiem i staram się wykorzystywać je w praktyce. Ostatnio zainteresowała mnie metoda wychowawcza oparta na wzajemnym szacunku i miłości, zwana pozytywną dyscypliną. Pozytywna dyscyplina jest metodą wychowywania dziecka bez kar i nagród, ma celu pomóc rodzicom zrozumieć swoje dzieci, a dzieciom wyrosnąć na dorosłych, potrafiących podejmować samodzielne decyzje. Pozytywna dyscyplina opiera się na koncepcji Alfreda Adlera i Rudolfa Dreikusa, którzy promowali edukację dla rodziców i nauczycieli traktowania dzieci stanowczo z szacunkiem, uprzejmie, ale bez rozpieszczania. Pozytywna Dyscyplina to przede wszystkim pozytywne wyznaczanie reguł i uczenie dzieci tego, co uznajemy za ważne, polega na okazywaniu szacunku dla innych ludzi, postrzeganiu dziecka, które się źle zachowuje, jako dziecka zniechęconego oraz wspieraniu i uczeniu umiejętności życiowych. Metoda pozytywnej dyscypliny oparta jest na pięciu podstawowych zasadach:

1. Przynależność i znaczenie to podstawa. Główną motywacją wszystkich ludzi jest potrzeba przynależności oraz poczucia znaczenia, czyli tak naprawdę potrzeba miłości.

2. Uprzejmość i stanowczość zawsze idą w parze. Uprzejmość to wyraz szacunku dla dziecka, a stanowczość szacunku dla siebie oraz umiejętność dostosowania się do wymogów sytuacji. Uprzejmość bez stanowczości prowadzi do nadmiernej pobłażliwości, natomiast bycie stanowczym pozbawione uprzejmości wyraża potrzebę kontrolowania sytuacji i jest pozbawione szacunku dla dziecka. Uprzejmość w dużej mierze polega po prostu na wyrażeniu zrozumienia dla uczuć dziecka i byciu empatycznym.

3. Myśl długofalowo. W relacjach z dziećmi zdarza nam się działać mechanicznie, powielać wzorce, które stosowali nasi rodzice i nie zastanawiać się, jakie przełożenie na to, co będą myślały o sobie nasze dzieci mają nasze dzisiejsze decyzje i reakcje. Jest to związane z brakiem kar oraz nagród. Zamiast tego stosujemy naturalne i logiczne konsekwencje oraz skupiamy się na wspólnym rozwiązywaniu danego problemu.

4. Już dziś zacznij uczyć dzieci ważnych umiejętności społecznych i życiowych. Pozytywna Dyscyplina pomaga dzieciom wzrastać w szacunku do siebie i do innych, pozwala im nabywać umiejętności rozwiązywania problemów, współpracy, słuchania potrzeb innych osób i komunikowania własnych, bycia pożytecznym w domu, przedszkolu, szkole i innych społecznościach oraz uczy, jak bardzo ważne jest, by każdy miał wkład we wspólne dobro.

5. Zapraszaj dzieci do odkrywania, jak bardzo są zdolne i kompetentne. Pozytywna Dyscyplina zachęca dzieci do budowania swojej siły i autonomii i do ich konstruktywnego wykorzystania, do wymyślania własnych rozwiązań i do twórczego wykorzystania wszystkich posiadanych przez siebie zasobów i umiejętności.

„Pozytywna dyscyplina nie sprawia, że dzieci stają się idealne. Jednak wielu rodziców twierdzi, że wprowadzenie w życie jej zasad i rozwiązań przynosi po prostu więcej radości i satysfakcji z przebywania razem.”

Jednym z ważniejszych aspektów metody pozytywnej dyscypliny jest rezygnacja z kar i nagród. Rodzice wykorzystają najczęściej stosowanie kar, ponieważ są przekonani, że działają.

Owszem kary działają, ale tylko krótkofalowo, natomiast stosowanie alternatywnych metod jak naturalne konsekwencje, logiczne konsekwencje, czy wspólne rozwiązywanie problemów przynoszą pozytywne, długofalowe skutki, które dodatkowo uczą dzieci wartościowych umiejętności życiowych i społecznych oraz kształtują ich charakter. I chociaż kara sprawia, że jako dorośli czujemy, że wygraliśmy batalię o dyscyplinę to dziecko będzie oszukiwać, podporządkowywać się ze strachu lub poczucia braku własnej wartości, a dorośli przegrają wojnę o dyscyplinę. Jako osoby dorosłe, którym zależy na dziecku powinniśmy brać pod uwagę długofalowe skutki naszych działań i wystrzegać się tego, co działa na ten moment. Pokonywanie dzieci czyni z nich przegranych. Przegrana ogólnie rzecz biorąc, powoduje, że dzieci stają się buntownicze lub ślepo posłuszne. Żadna z tych cech nie jest pożądana. Zjednywanie sobie dzieci oznacza pozyskiwanie ich dobrowolnej współpracy.

Polecam Państwu bliższe zapoznanie się z metodą wychowawczą pozytywnej dyscypliny i stosowanie jej zasad w codziennym życiu, początkowo zmiany mogą być trudne, jednak efekty długofalowe będą tego warte. Polecam Państwu książkę autorstwa Jane Nelsen „Pozytywna dyscyplina”, która w prosty sposób wyjaśnia wszystkie elementy tej metody wychowawczej, przeprowadzi Państwa przez wszystkie etapy wprowadzania pozytywnej dyscypliny we własnym domu, podają przykłady i ćwiczenia w użyciu. Zachęcam do przeczytania książki chociażby z ciekawości, ponieważ może ona pomóc w budowaniu Państwa relacji z dzieckiem oraz kształtowaniu dziecka na samodzielną, odpowiedzialną i pełnią radości osobę.

 

Opracowała Joanna Biskupek

na podstawie J. Nelsen “Pozytywna dyscyplina” CoJaNaTo, Warszawa 2015.

Każdy z nas wie jak bardzo ważny jest rozwój psychiczny, jak i fizyczny każdego młodego człowieka. Zdajemy sobie również sprawę, że to Rodzice są odpowiedzialni za swoje dzieci od momentu poczęcia. To przede wszystkim na nich ciąży odpowiedzialność za harmonię rozwoju najmłodszych. To oni wybierają dla dziecka odpowiednie zabawki, które pomagają w rozwoju, to oni wybierają najlepsze dla ich dzieci odpowiednie placówki oświatowe, zajęcia dodatkowe itp. Ale jak radzić sobie z tym podczas tego trudnego czasu, jakim jest „zatrzymanie świata” przez COVID 19? Jak nie zwariować w momencie, kiedy jesteśmy pozamykani w domach?

Przede wszystkim należy pamiętać o zdrowiu psychicznym, nie można się zamartwiać, należy szukać małych przyjemności. Jeżeli spojrzymy na obecną sytuację z trochę innej perspektywy, to zauważymy, że w końcu możemy spędzić czas z naszymi dziećmi, możemy zrobić namiot i tam cały dzień się bawić, czytać książkę itp., możemy razem z dzieckiem upiec ciasteczka, powygłupiać się, porobić te rzeczy, na które nie mamy czasu w ciągu codziennej bieganiny.

Powinno się również zwrócić uwagę na codzienny rytm, tzw. rutynę dnia. Podzielenie dnia na różne części, np. od 8.00 do 8.30 śniadanie-przygotowanie i konsumpcja. 8.30- 9.00 poranne ćwiczenia itp. Początkowo dorośli muszą pilnować czasu, ale spokojnie, bo dzieciaki bardzo szybko przejmą inicjatywę. Dla każdego człowieka, a już szczególnie dla najmłodszego, najważniejszy jest ruch, w związku z tym należy pamiętać o ćwiczeniach gimnastycznych, ale proszę się nie martwić brakiem pomysłów, ponieważ Internet zalewany jest pomysłami na tego typu aktywność. Możemy uwzględnić czas bez urządzeń elektronicznych, ale też nie ma w tym nic złego, jeżeli pozwolimy dzieciom na zabawy z tabletem, zabawy w swoim pokoju, zadania samodzielne i czas rodzinny. Kiedy rytm dnia będzie utrzymywany, każdemu będzie łatwiej.

Dzieciaki doskonale słyszą, co się dzieje na świecie, wiedzą, że ich rodzice są poddenerwowani, nie chodzą do pracy, a one nie chodzą do przedszkola. Musimy rozmawiać z najmłodszymi na temat emocji jakie przezywają w związku z obecną sytuacją, starać się je nazywać. Musimy jednak pamiętać, żeby nie przelewać na dzieci swoich lęków. Nie mówię tutaj o okłamywaniu, ale bardziej o odpowiadaniu tylko na pytania dzieci, w dodatku w taki sposób, aby nie wzbudzać kolejnych lęków.

Dzięki szczególnemu zwróceniu uwagi na procedury bezpieczeństwa, higieny zdrowia psychicznego i fizycznego przetrwamy pandemię. Proszę również pamiętać, że nie jesteśmy sami, zawsze możemy zadzwonić do swoich bliskich przez komunikatory- możemy ich zobaczyć, możemy poprosić o poradę nauczyciela z przedszkola- RAZEM DAMY RADĘ!

opr. Kamila Garczarek

Dzień dobry, jestem psychologiem w Przedszkolu nr 90. Pracuję z Państwa dzieckiem w ramach wczesnego wspomagania i/lub zajęć rewalidacyjnych.


           Sytuacja związana z 
obecną sytuacją dotyka nas wszystkich, w tym Najmłodszych. Docierają do nich różne wiadomości w związku z czym odczuwają niepokój i lęk płynący od Nas – osób dorosłych. Nie zapominajmy o ich obawach, podejmijmy rozmowę, wytłumaczmy, wesprzyjmy w odczuwaniu dziecięcych emocji.


           Jak zatem rozmawiać z dziećmi o zaistniałej sytuacji? Istotny jest prosty i szczery przekaz, przede wszystkim uspokajający, a jednocześnie przekazujący kluczowe informacje. Warto zapoznać się z poniższym artykułem, w którym w bardzo przejrzysty sposób o tym jak rozmawiać z dzieckiem na temat koronawirusa pisze psycholog dziecięcy – Justyna Kobyra:  
https://tiny.pl/tztrz

           Pomocna może okazać się również publikacja kolumbijskiej psycholog – Manueli Molina Cruz w postaci krótkiego, ilustrowanego opowiadania o wirusie i emocjach jakie mogą towarzyszyć w obecnej sytuacji. We wspomnianej pozycji dzieci mają możliwość nazwania, narysowania odczuwanych emocji, jak również mają szansę odkryć poczucie sprawstwa w radzeniu sobie z zagrożeniem oraz w generowaniu bezpieczeństwa. Autorka stworzyła tę krótką książkę, aby wesprzeć i uspokoić nasze dzieci. Ta książka jest zaproszeniem dla rodzin do omówienia pełnego zakresu emocji wynikających z obecnej sytuacji.
(!) Należy podkreślić, że t
a pozycja nie ma być źródłem informacji naukowej.
Pomóżmy uspokoić lęk dzieci :)

Wystarczy kliknąć w link:  https://tiny.pl/tbnjf


Książeczkę dołączam również jako załącznik.

Publikacja jest też dostępna na stronie www.mindheart.co/descargables.


Pozdrawiam serdecznie,
Martyna Jarosz
psycholog P90

Archiwum

BIP

Logo BIP

Adres

Przedszkole nr 90
ul. Zaporoska 51
53-519 Wrocław
tel. 71 798 68 20
pon. – pt. godz: 6:30 – 17:00

Do góry

Serwis wykorzystuje pliki cookies, korzystając z serwisu wyrażasz zgodę na ich wykorzystywanie. Dowiedz się więcej o celu używania i możliwości zmiany ustawień Cookies w przeglądarce Czytaj więcej...

Zamknij

Aby zapewnić Tobie najwyższy poziom realizacji usługi, opcje ciasteczek na tej stronie są ustawione na "zezwalaj na pliki cookies". Kontynuując przeglądanie strony bez zmiany ustawień lub klikając przycisk "Akceptuję" zgadzasz się na ich wykorzystanie.
 
Serwis nie zbiera w sposób automatyczny żadnych informacji, z wyjątkiem informacji zawartych w plikach cookies.
 
Pliki cookies (tzw. „ciasteczka") stanowią dane informatyczne, w szczególności pliki tekstowe, które przechowywane są w urządzeniu końcowym Użytkownika Serwisu i przeznaczone są do korzystania ze stron internetowych Serwisu. Cookies zazwyczaj zawierają nazwę strony internetowej, z której pochodzą, czas przechowywania ich na urządzeniu końcowym oraz unikalny numer.
 
Pliki cookies wykorzystywane są w celu:
 
- dostosowania zawartości stron internetowych Serwisu do preferencji Użytkownika oraz optymalizacji korzystania ze stron internetowych; w szczególności pliki te pozwalają rozpoznać urządzenie Użytkownika Serwisu i odpowiednio wyświetlić stronę internetową, dostosowaną do jego indywidualnych potrzeb;
 
- tworzenia statystyk, które pomagają zrozumieć, w jaki sposób Użytkownicy Serwisu korzystają ze stron internetowych, co umożliwia ulepszanie ich struktury i zawartości;
 
- utrzymanie sesji Użytkownika Serwisu (po zalogowaniu), dzięki której Użytkownik nie musi na każdej podstronie Serwisu ponownie wpisywać loginu i hasła;
 
- dostarczania użytkownikom treści reklamowych bardziej dostosowanych do ich zainteresowań.
 
W ramach Serwisu stosowane są dwa zasadnicze rodzaje plików cookies: „sesyjne" (session cookies) oraz „stałe" (persistent cookies). Cookies „sesyjne" są plikami tymczasowymi, które przechowywane są w urządzeniu końcowym Użytkownika do czasu wylogowania, opuszczenia strony internetowej lub wyłączenia oprogramowania (przeglądarki internetowej). „Stałe" pliki cookies przechowywane są w urządzeniu końcowym Użytkownika przez czas określony w parametrach plików cookies lub do czasu ich usunięcia przez Użytkownika.
 
W wielu przypadkach oprogramowanie służące do przeglądania stron internetowych (przeglądarka internetowa) domyślnie dopuszcza przechowywanie plików cookies w urządzeniu końcowym Użytkownika. Użytkownicy Serwisu mogą dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących plików cookies. Ustawienia te mogą zostać zmienione w szczególności w taki sposób, aby blokować automatyczną obsługę plików cookies w ustawieniach przeglądarki internetowej bądź informować o ich każdorazowym zamieszczeniu w urządzeniu Użytkownika Serwisu. Szczegółowe informacje o możliwości i sposobach obsługi plików cookies dostępne są w ustawieniach oprogramowania (przeglądarki internetowej).
 
Operator Serwisu informuje, że ograniczenia stosowania plików cookies mogą wpłynąć na niektóre funkcjonalności dostępne na stronach internetowych Serwisu.
 
Pliki cookies zamieszczane w urządzeniu końcowym Użytkownika Serwisu i wykorzystywane mogą być również przez współpracujących z operatorem Serwisu reklamodawców oraz partnerów.
 
Więcej informacji na temat plików cookies dostępnych jest pod adresem http://wszystkoociasteczkach.pl lub w sekcji „Pomoc" w menu przeglądarki internetowej.
 

jak wyłączyć pliki cookie w przeglądarkach?

-FIREFOX

-CHROME

-OPERA

-INTERNET EXPLORER

Zamknij